çoban yıldızı

günlük olağan sınırlı sayılı sigaralarından sonuncusunu içmekte olan adama yaklaşan bir günlük işini daha bitirmiş ve evinin yolunu tutmuş olan adam "hocam hayırdır yıldızları mı sayıyorsun?" der. sigara içmekte olan adam; "he abi sayabildiğim kadar" der. adam bir kaç adım atar, daha sonra tekrar sigara içen adamın yanına döner ve der ki "hocam küçükken köyde kuzuları yaymaktan dönerken güneşin batma anına yakın ilk çoban yıldızı çıkardı, arkadaşlarla beraber başlardık yıldızları saymaya ve sahiplenmeye, öyle ki hangimizin daha çok yıldızı olacak diye yarışırdık. çocuk aklı işte" der. sigara içen adam; çocuk saflığını, bu kadar çok yıldıza sahip olmasına rağmen standart bir işte çalışan bu adamın duygu dolu sözlerini, kendi çocukluğunu, çocukluğunda otlattığı kuzusunu, gecenin karanlığını sigarasının dumanıyla birlikte içine çeker ve koluna düşen soğuk yağmur damlasıyla birlikte irkilip nefes verene dek orada tutar.